Een klik met je makelaar

 

Sabine en Marcel weten er als aspirant-kopers alles van

Met makelaars is het net als met nieuwe buren; je kunt het treffen. Is er een klik, een goed gevoel? Kun je samen door een deur? ‘Eerlijk is eerlijk, we hadden onze twijfels.’

Sabine en Marcel Groothuizen waren als aspirant-kopers onervaren op de huizenmarkt. Per ongeluk vonden ze hun droomhuis. Een huis waar ze tegenaan liepen toen ze in een voor hen onbekende stad – op nog geen tien minuten rijafstand van waar ze woonden – een vriendin ophaalden. Marcel: ‘Terwijl we op haar wachtten vroegen we ons af waarom we hier nog niet eerder waren geweest? Hoe kwam het dat we dit idyllische plekje niet kenden? Toen begon het ook nog te sneeuwen en werd de oude binnenstad omgetoverd tot een heus Anton Pieck-plaatje.’ Sabine: ‘We liepen wat rond, zagen een huis te koop staan, belden aan en wisten eigenlijk meteen: hier willen we wonen. Het huis, de buurt, het kleine stadje, het paste als een jas.’

De volgende uitdaging: hoe nu verder?

Spontaan een huis vinden, het komt vaker voor. Maar dan sta je als nieuwe koper meteen voor de volgende uitdaging: hoe nu verder? Marcel: ‘Opgetogen vertelden we ons avontuur aan vrienden en familie, die zich er maar wat graag mee bemoeiden. Wij waren immers huurders en onbedreven en naïef als het op een huis kopen aankwam. Hadden we al aan een makelaar gedacht? Natuurlijk niet. We waren net bijgekomen van het feit dat we een huis wilden kopen.’

Sabine: ‘Mijn broer kende een volgens hem ge-wel-dige makelaar. Zijn enthousiasme zorgde ervoor dat we een paar dagen later tegenover ‘zijn’ makelaar zaten, een bleke, slanke man. Of man, het was eerder een jongen. Ik vond hem erg jong en hij kwam op mij nogal onervaren over.’ Omdat ze het huis graag wilden hebben gingen ze toch met deze makelaar in zee. Hij regelde een bezichtiging en een week later stonden ze weer in dat heerlijke huis. Marcel: ‘Ook nu hadden we onze twijfels. Hij kwam wat stuntelig over, struikelde over zijn woorden, ik vroeg me af of hij wel onze belangen kon behartigen. Ik zei tegen Sabine: ‘We doen deze bezichtiging nog met hem en dan nemen we een andere makelaar.’’

‘Mijn mond viel open van verbazing’

In het huis troffen ze de verkoopmakelaar. Type pitbull. Die wist hoe graag Sabine en Marcel het huis wilden hebben. Bij elk vertrek die ze tijdens de rondgang binnenliepen schroefde de pitbull de vraagprijs omhoog. Er waren volgens hem zoveel plussen aan dit huis, dat moest allemaal nog worden doorberekend in de prijs. Gedesillusioneerd stonden ze na een klein half uur weer buiten. Marcel: ‘Die verkoopmakelaar leek met de cijfers te goochelen, ineens was de vraagprijs met € 40.000 gestegen. Onze makelaar leek er niet van onder de indruk. Hij schudde zijn collega de hand en zei: ‘We zien van de koop af.’ Mijn mond viel open van verbazing. Hoe kon hij dit zeggen? Hij had niet eens met ons overlegd. Maar nog voordat we iets konden zeggen zei hij: ‘Wacht maar, over een paar weken hebben jullie de sleutel.’ Hij leek heel zeker van zijn zaak.’

Omgekeerde psychologie werkt

Een paar dagen later belde de makelaar Sabine en Marcel. De verkopers hadden hun bod, dat beneden de door de verkoopmakelaar nieuwe gestelde vraagprijs lag, geaccepteerd. Dolblij waren ze. Sabine: ‘We hadden het eigenlijk al een beetje uit ons hoofd gezet. Bij de overdracht vroegen we onze makelaar hoe hij de tegenpartij zover had gekregen. Hij zei: ‘Omgekeerde psychologie, werkt bijna altijd’. Zo heel onervaren was hij dus helemaal niet. Ineens zag ik hem als een zelfverzekerde man. Jong weliswaar, maar zeker van zijn zaak en zeker iemand die wist waar hij mee bezig was. Een wijze les voor ons. Beoordeel het boek niet louter op zijn kaft.’

Meer binnen dit onderwerp